ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

IA Avgoustou2013

 

Λιμὴν καὶ Προστασία

 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Στὴν μητέρα τοῦ Θεοῦ ὑψώνουμε εὐλαβικὰ αὐτὲς τὶς μέρες τὰ μάτια.  Δεκαπέντε μέρες ἡ Ἐκκλησία ψάλλει μὲ κατάνυξη ὕμνους πρὸς Αὐτὴν καὶ ἀναπέμπει δεήσεις.  Δεκαπέντε μέρες ὁ φιλόθρησκος λαός μας ἔχει ἐστραμμένη τὴν σκέψη καὶ τὴν ψυχή του στὴν Παναγία Μητέρα τοῦ Χριστοῦ.  Καὶ εἶναι γεγονός, πὼς κυρίως οἱ γιορτὲς τῆς Παναγίας μας, προβάλλουν στὴν ζωή μας ὅπως τὰ λιμάνια στοὺς ταξιδεύοντας.  Κατ’ ἐξοχήν, βέβαια, ἡ μεγάλη γιορτὴ τῆς Κοιμήσεώς Της.
Τὸ λιμάνι εἶναι ἀσφάλεια γιὰ τὰ πλοῖα.  Δὲν κινδυνεύουν ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς ἀνέμους, οὔτε φοβοῦνται τὴ μανία τῶν κυμάτων.  Ἐντός τοῦ λιμανιοῦ εἶναι προστατευμένα.  Καὶ ἡ πορεία τῆς ζωῆς μας εἶναι, πολλὲς φορές, τρικυμιώδης.  Πολλὰ καὶ ἀλλεπάλληλα γεγονότα μᾶς πλήττουν. Κινδύνους, ὄχι ὀλίγους, συναντοῦμε καθημερινά.  Χρειαζόμαστε λοιπὸν ἕνα ἀσφαλὲς λιμάνι, ἤρεμο, ἀπάγκιο.    
 Ἀδελφοί μου, θλίψεις καὶ ἀνάγκες τῆς ζωῆς, πειρασμοὶ καὶ πτώσεις στὴν ἁμαρτία, κλονισμοὶ τῆς πίστεως καὶ τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν, σκληροκαρδία πρὸς τὸν πλησίον, εἶναι τὰ συνηθέστερα καὶ ἀπειλητικότερα κύματα ποὺ δημιουργοῦν, πολλὲς φορές, ναυάγια καὶ συντρίμμια πνευματικὰ καὶ ἠθικά.

15AvgoustouΣ’ ὅλες αὐτὲς τὶς «περιστάσεις, θλίψεις, ἀνάγκες», στὶς «κακώσεις» τοῦ βίου, ὅπως εὔστοχα σημειώνει ὁ ὑμνωδὸς στὴν Ἀκολουθία τῆς Παρακλήσεως, ἔχουμε προστασία καὶ καταφύγιο τὴν Ἀειπάρθενο. Τοῦτο τὸ μῆνα γιορτάζουμε τὴν Κοίμησή Της.  Φεύγει ἀπὸ τὰ ἐπίγεια, ποὺ ὑπῆρξαν, πολλάκις ὀδυνηρὰ γι’ Αὐτήν.  Θλίψεις καὶ πόνο γνώρισε ἡ Παναγία στὸ ἔπακρον.  Ἀπὸ τὴν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ μέχρι τὴν Σταύρωση.  Καὶ ἀκριβῶς γι’ αὐτό, ἐπειδὴ Αὐτὴ ἒνιωσε τὸν πόνο καὶ τὴν ἀγωνία, βλέποντας τὸν Υἱὸν Της ἀδίκως πάσχοντα, σπεύδει σὲ βοήθεια «τῶν θλιβομένων καὶ καταπονουμένων»,  προσφέροντας ἁπλόχερα τὴν μητρική Της προστασία καὶ τὸν εὔδιο λιμένα σωτηρίας στοὺς κινδυνεύοντας.
 Πόσοι ἀλήθεια ἀπὸ ἐμᾶς, πόσοι πιστοὶ ἀλλὰ καὶ πρώην ἄπιστοι ἀνὰ τὴν Οἰκουμένη, δὲν προσέτρεξαν καὶ δὲν προστρέχουν στὸ σεπτό Της πρόσωπο, ἀναφωνώντας ἐκ τῶν μυχίων της καρδιᾶς τους «πρὸς Σὲ καταφεύγω σωτηρίαν ἐπιζητῶν»! εἶναι συνεπῶς ἡ κραταιὰ σκέπη μας, ἡ ἄμεσος καταφυγή μας.  Ταυτόχρονα, ἡ Ἐκκλησία προβάλλει τὴν «γλυκιὰ μορφὴ Της» αὐτὲς τὶς μέρες, ὡς παράδειγμα καὶ πρότυπο εὐσέβειας, ἀρετῆς καὶ ὑπακοῆς, ἀλλὰ καὶ ὡς ἠθικὸ ἔρεισμα, προκειμένου νὰ ἀνοικοδομήσουμε τὴν ἕως τώρα ἐσφαλμένη πνευματική μας πορεία, πορευόμενοι στὰ χνάρια τῶν ἀρετῶν τῆς «Κόρης τῆς Ναζαρέτ».  Ἡ Ὑπεράγαθος Μήτηρ ἀποτελεῖ ὑπέρλαμπρο ὁδοδείκτη πρὸς τὴν Οὐράνια Πολιτεία, καθιστώντας  σαφὲς ὅτι τοῦτο μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ μόνο ὅταν στὴν ζωὴ μας ταυτίσουμε τὸ θέλημά μας μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
 Βέβαια, στὸν σύγχρονο κόσμο, ἕναν κόσμο ποὺ κλυδωνίζεται ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση καὶ πανικόβλητος τρέχει νὰ τὴν ξεπεράσει, κωφεύει δὲ διὰ τὸν ἠθικὸ ξεπεσμό, τὴν κατάρρευση ἀξιῶν καὶ τὴν ἀπληστία μερικῶν, φαινόμενα ποὺ βασιλεύουν καὶ προφανῶς ἀποτελοῦν τὴ βασικὴ καὶ γενεσιουργὸ αἰτία καὶ τὸ φυσικὸ ἐπακόλουθο τῶν κρίσεων καὶ τῶν δεινῶν. Σ’ αὐτὸν λοιπὸν τὸν «σύγχρονο» κόσμο, ἱερὰ πρόσωπα ὅπως αὐτὸ τῆς Θεοτόκου, ἠθικὰ ἐρείσματα καὶ  ὀσμὲς πνευματικότητας, φαντάζουν γραφικὰ καὶ ἀναχρονιστικὰ ἤ, στὴν καλύτερη περίπτωση, κενά ἐνδιαφέροντος.
 Ἀποτελεῖ συνεπῶς μία χρυσὴ εὐκαιρία ἡ ἐφετινὴ Ἑορτὴ τῆς Θεοτόκου, μία θαυμάσια ἀφορμὴ ὄχι μόνο γιὰ ἕνα ἐπιφανειακὸ «φρεσκάρισμα» Ἱερῶν συναισθημάτων, ἀλλὰ γιὰ μία γενναία ἀπόφαση ἐπαναπροσδιορισμοῦ τῆς πορείας μας καὶ πνευματικῆς ἀνανήψεως.  Ἐπιτακτικὴ ἄλλωστε προβάλλει ἡ ἀνάγκη μίας ρεαλιστικῆς «ἀναζωπυρώσεως» τῆς πίστεως, τῆς εὐσέβειας καὶ τῶν ἠθικῶν κανόνων τοῦ Εὐαγγελίου, ἀκόμα καὶ σὲ ἐκείνους ποὺ ἑκούσια ἢ ἀκούσια «ἐμάκρυναν φυγαδεύοντες καὶ ηὐλίσθησαν» σὲ ἀρνητικοὺς καὶ ἀντιχριστιανικοὺς χώρους καὶ εἰσῆλθαν σὲ ἐπικίνδυνες ἀτραπούς, αὐτονόμησαν ἐγωιστικὰ τὴν ζωή τους, γκρεμίζοντας τὴν γέφυρα κοινωνίας μὲ τὸν Οὐράνιο Δημιουργὸ καὶ ὑψώνοντας τεῖχος ἀδιαφορίας γιὰ τὸν συνάνθρωπο.
 Ἀδελφοί μου, ὁ δρόμος πρὸς τὸν Οὐρανό, ὄντως φαίνεται μακρὺς καὶ δύσβατος, οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς, συχνὰ ὄχι εὐνοϊκὲς καὶ μερικὲς φορὲς ἀντίξοες, τὰ γεγονότα τοῦ βίου μας, ὄχι σπάνια, ὀδυνηρὰ καὶ πικρά.  Τὸ «ἱλαρὸν» πρόσωπον τῆς Παναγίας μας ὅμως, πάντοτε είναι παρόν, δίνοντάς μας θάρρος καὶ ἐλπίδα, μεταφέροντάς μας τὴν βεβαιότητα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ προσφέροντας δαψιλῶς οὐσιαστικὴ χείρα ἀρωγῆς καὶ συμπαραστάσεως στὶς περιπέτειες τοῦ βίου μας.    
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ!
 
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’.
Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.


Εκτύπωση   Email